Gromkistan

Witajcie.
Projekt powoli dobiega konca. Obecnie znowu wrocilam do Kirgistanu, gdyz mam stad samolot do Polski 15 grudnia.

W Tadzykistanie, podobnie jak w Kirgistanie, przeprowadzony zostal trening pracownikow, wykonalam 10 map na temat wybranych wskaznikow demograficznych kraju (z naciskiem na sytuacje dzieci w kraju). W Tadzykistanie wydany zostal atlas z 15 mapami jakie wykonalam. Wydrukowanych zostalo 100 sztuk atlasu, 40 sztuk przywiozlam do Kirgistanu, kilka zabiore do Polski. Do atlasu dolaczone sa plyty z mapami w formacie pdf.
Ponizej przedstawiam kilka wybranych map, ktore znajduja sie w atlasie.
Pozdrawiam do zobaczenia w Polsce.

Pierwszego października przybyłam do Duszanbe. Miasto robi miłe wrażenie, jest zadbane. Mimo wszystko wystarczy wyjechać kilka kilometrów za miasto i doskonale widać, że Tadżykistan jest najbiedniejszym krajem dawnego Związku Radzieckiego. Brakuje dróg, ludzie mieszkają w domach z gliny. Nic dziwnego, że tysiące mężczyzn co roku wyjeżdża do pracy do Rosji. Ocenia się, że w Rosji mieszka nawet 1 milion Tadżyków. Wszyscy oni znajdują się w najniższej hierarchii wśród migrantów w Moskwie i pracują przy najcięższych, najmniej płatnych pracach.
Obecnie zbliża się zima – w związku z tym prąd odłączany jest już w niektórych rejonach stolicy. Jedyne ścisłe centrum miasta na tle całego kraju jest uprzywilejowane. Poza centrum Dusznabe, w kraju odłączany jest prąd na kilkanaście godzin w ciągu dnia.
W brakiem prądu borykają się więc wszyscy – od szpitali po biura. Dlatego także w biurze SC znajduje się kilka generatorów, które w przypadku awarii są włączane.
Wracając do tematu bloga i do GIS - nie jestem pierwszym wolontariuszem, który zajmuje się tworzeniem map. SC wraz z Komisją Europejską oraz m.in. MSZ Polska Pomoc realizuje projekt Disaster Risk Reduction wśród społeczności zagrożonej katastrofami naturalnymi – trzęsieniami ziemi, osuwiskami i powodziami. DRR realizowany jest na południu kraju, w prowincjach które w maju tego roku dotknięte zostały powodzią. W ramach DRR poprzedni wolontariusz stworzył kilka map wsi zagrożonych powodzią. Dwie przedstawiam poniżej.
Moim zadaniem jest wykonanie map przedstawiających lokalizację projektów prowadzonych przez Save the Children. Obecnie organizacja prowadzi 6 projektów.
Do tej pory zebrałam potrzebne informacje o prowadzonych projektach, lokalizacji, liczbie beneficjentów. Powstały już dwie mapy, które również przedstawiam poniżej.
Ponieważ najcięższa praca – zbieranie danych już za mną, mam nadzieję w tym tygodniu skończyć wszystkie 6 map.

pozdrawiam

Tagi: GIS, projekty, Save the Children, Tadżykistan

Nie łatwo było znaleźć czas na trening. W biurze wszyscy są zapracowani, i znalezienie nawet wolnych godzin w ciągu dnia graniczyło z cudem. Ale udał się i 14 września między godziną 12 a 14 przeprowadziłam trening w ramach GIS.
Zrobiłam prezentację multimedialną na temat czym jest GIS, co dzięki GIS można osiągnąć, przedstawiłam korzyści płynące z zastosowania tych technologii w pomocy humanitarnej i rozwojowej.
Zrobiłam również oddzielną część szkolenia dotyczącą moich map, które wykonałam w Kirgistanie. Do map było dużo pytań i uwag, na temat źródeł i wykonania.
Przeprowadziłam prezentację w ramach której zrobiliśmy wspólnie mapę okolic jeziora Isykkul. Po treningu ogólnym dwie wybrane osoby z biura – informatyk oraz osoba zajmująca się projektami dotyczącymi reakcji na katastrofy, zostali dłużej i sami (z moim małym wsparciem sami zrobili małe projekty w GIS. Każdy pracownik na skrzynkę e-mail dostał prezentację multimedialną, a ponadto w biurze można korzystać z książki i materiałów na temat GIS które przywiozłam ze sobą (w języku angielskim).
Myślę, że szkolenie powiodło się, wszyscy byli bardzo ciekawi tych technik, czytali materiały, wchodzili na polecane strony. Największe nadzieje pokładam w informatyku SC, który zaczął zagłębiać tajniki GIS. Ponieważ niestety największym problemem w międzynarodowych organizacjach jest natłok pracy a GIS wymaga czasu i skupienia.

ReliefWeb jest portalem służącym do wymiany informacji dotyczących sytuacji humanitarnej na świcie. Na portalu znaleźć można informacje, raporty, sprawozdania, analizy, dokumenty polityczne, informacje prasowe oraz mapy z zakresu sytuacji humanitarnej i pomocy rozwojowej. Wszelkie informacje publikowane na reliefweb są weryfikowane przez pracowników portalu i za ich aprobatą publikowane.
Najczęściej informacje te dostarczają organizacje humanitarne, agendy ONZ, rządy państw, ośrodki badawcze i media. Wszelkie zebrane informacje są udostępniane bezpłatnie zainteresowanym. Na portal wchodzi codziennie setki osób z całego świata.
Wysłałam zgłoszenie do reliefweb w związku z mapami, które wykonałam podczas pobytu w Kirgistanie. Sądziłam, że jeżeli portal zechce opublikować chociaż jedną mapę, będę uważała to za sukces. Dostałam maila zwrotnego, z propozycją współpracy i publikowania kolejnych map, jeśli takie posiadamy. Wysłałam więc wszystkie mapy jakie wykonałam i wszystkie cztery ukazały się na portalu. Tym samym dostęp do informacji o sytuacji w Kirgistanie ma wiele szerszy krąg osób. Wszystkie mapy opatrzone są wyraźnym logo Polskiej Pomocy oraz Polskiego Centrum Pomocy Międzynarodowej w języku angielskim. Mam nadzieję, że ta „reklama” podniesie świadomość o wkładzie polskich organizacji w pomoc krajom rozwijającym się.
Uważam, że publikację tych map przez portal ReliefWeb należy uznać za duży sukces.
Adres portalu http://www.reliefweb.int

Tagi: mapy, reliefweb

Jako placówki „doszkolne” albo przedszkolne w Kirgistanie można nazwać instytucje, które zapewniają opiekę i nauczanie dzieci do 6 roku życia, czyli do rozpoczęcia nauki szkolnej. Są to głównie żłobki i przedszkola.
Po upadku Związku Radzickiego w Kirgistanie doszło do gwałtownego spadku udziału dzieci uczęszczających do tego typu instytucji. Jeszcze w 1992 roku prawie 25,0% dzieci w wieku od 1 do 6 roku życia objęte było tego typu opieką. W 1995 roku odsetek ten zmalał do niecałych 10,0%. Przyczyn należy upatrywać w gwałtownym obniżeniu transferów państwa na funkcjonowanie tychże placówek. Instytucje te są obecnie płatne, dochody rodzin (szczególnie na wsi) niskie. Silnie rozwinięta jest korupcja wśród dyrektorów przedszkoli i żłobków.
W 2007 roku w Kirgistanie działało 448 tego typu instytucji. Uczęszczało do nich 54,4 tysiące dzieci, czyli 11, 0% udziału wszystkich dzieci w tej grupie wiekowej. Widoczna jest duża różnica między miastem a wsią. Ponad 6 razy więcej dzieci uczęszczało do przedszkoli i żłobków w mieście (26,5%) niż na wsiach (4,3%).
W skali prowincji najwięcej dzieci uczęszczało do placówek doszkolnych w prowincji Chui, następnie Jalalabat, bo powyżej 10,0%. W pozostałych prowincjach ten odsetek wahał się od 3,6% (najniższy wskaźnik w skali kraju) w prowincji Osh, następnie 5,6% (Naryn), 6,0% (Batken) , 7,5% (Talas) oraz 9,1 (Isykkul).
W podziale na miasto i wieś ten wskaźnik reprezentuje zupełnie inną kolejność w prowincjach. W miastach najwięcej dzieci uczęszcza do przedszkoli i żłobków w prowincji Talas – 30 dzieci na 100. Również prowincje Chui, Jalalabat oraz Isykkul przedstawiały w 2007 roku dość wysokie wskaźniki. Najtrudniejsza sytuacja miała nadal miejsce w miastach w prowincji Batken, Naryn i Osh – poniżej 20 dzieci na 100, a w prowincji Osh zaledwie 12 dzieci na 100 uczęszczało do placówki.
Jak wspomniano wcześniej, na wsiach bardzo mało dzieci posyła się do placówek nauczania przedszkolnego. Wskaźnik ten waha się od 1,9% (Batken) do 8,3% (Chui).
Jak przedstawia mapa, największy odsetek dzieci w wieku 1-6 występuje w prowincji Osh – 14,4%. Tymczasem placówek doszkolnych jest tam najmniej w skali całego kraju. Również w prowincjach Talas, Naryn i Batken odsetek dzieci tej grupy wiekowej jest znaczny (13,9%, 13,3% i 13,1%) jednak średnio tylko siedmioro dzieci na 100 objęte jest nauczaniem doszkolnym.
Patrząc na mapę można dostrzec pewną prawidłowość Kirgistanie.
Powszechnie uważa się że północ i południe kraju bardzo się od siebie różnią. Zarówno dochodami, poziomem życia. Ale również podejściem do religii i tradycjonalizmem a także dialektami języka kirgiskiego. Widoczne są również antagonizmy między północą a południem.
Odsetek dzieci obrazuje jak młode jest społeczeństwo w prowincjach, jak wysoki jest wskaźnik przyrostu naturalnego, jak kobiety podchodzą do kwestii wykształcenia, pracy i macierzyństwa.
Bardzo ogólnie można stwierdzić, że północ kraju (z wyłączeniem prowincji Batken oraz południowej części prowincji Isykkul) jest lepiej rozwinięta od północy Kirgistanu (co zostało przedstawione w poprzedniach analizach),
Jeżeli państwo lub organizacje chcą wspierać nauczanie doszkolne i opiekę nad najmłodszymi, powinny zwrócić szczególną uwagę na centralną i południową część kraju.

Tagi: dzieci, opieka, przedszkola

W Republice Kirgistanu w 2008 roku dzieci i młodzież do 17 roku życia stanowiła prawie 40,0 % społeczeństwa.
Największy odsetek dzieci i młodzieży występuje w prowincji Naryn – 46,4% , najniższy w prowincji Chui – niższy o ponad 16,0%. Oznacza to, że społeczeństwo w prowincji Naryn jest młodsze, rodziny posiadają więcej dzieci w gospodarstwie niż w prowincji Chui. W liczbach bezwzględnych najwięcej dzieci i młodzieży mieszka w Osh, najmniej w prowincji Talas.
Przyrost naturalny w Kirgistanie jest dość wysoki i wynosi 16,0‰ (czyli 16 osób na 1 000). Wskaźnik ten nie jest jednorodny na terenie całego kraju, ale waha się od 11,8‰, do 19,2%. Przyrost naturalny kształtuje wskaźnik urodzeń i zgonów. Najwyższy wskaźnik urodzeń cechuje społeczeństwo prowincji Talas. Tam rokrocznie rodzi się 27 dzieci na 1 000 osób. Najniższy wskaźnik cechuje ponownie prowincję Chui – rokrocznie rodzi się prawie czworo dzieci mniej na 1 000 osób.
Najwyższy wskaźnik śmiertelności cechuje prowincję Chui, chociaż jest to najlepiej rozwinięta prowincja w kraju pod względem opieki zdrowotnej. Dość wysokie wskaźniki występują również w prowincjach Naryn (8,4‰) oraz Ysykkul (9,5‰). W pozostałych prowincjach ten wskaźnik pozostaje na poziomie poniżej 8,0‰.
W liczbach bezwzględnych, najwięcej dzieci do 1 roku życia umiera w prowincji Osh. Względnie, na 1 000 dzieci do 1 roku życia, najwięcej jednak umiera w prowincjach Batken oraz Talas, odpowiednio 33,5 i 36,9‰. W pozostałych prowincjach ten wskaźnik wynosi poniżej 30,0‰, a najniższy jest w prowincji Osh i Jalalabat – po 24,4%. Średnia dla kraju wynosi 29,0 zgonów wśród dzieci do 1 roku życia, na 1 000 dzieci w tym przedziale wiekowym.
Według przyczyn dzieci do pierwszego roku życia najczęściej umierają z powodu chorób nabytych jeszcze w okresie prenatalnym.
Jest to ponad połowa zgonów. Oznacza to, że kobiety mogą mieć ograniczony kontakt z lekarzem w tym okresie. Pozostałe zgony spowodowane są chorobami organów oddychania, infekcjami bakteryjnymi i wirusowymi, Te trzy grupy chorób stanowią ok. 90,0% przyczyn wszystkich zgonów wśród najmłodszych dzieci.

Tagi: 2007, dzieci, Kirgistan, młodzież, śmiertelność dzieci

W 2009 roku Save the Children prowadziło 4 programy rozwojowe na terenie Republiki Kirgistan. W sierpniu tego roku jeden z projektów został zakończony, kolejne trzy nadal są realizowane.

1. Projekt “School Sub-grants for Learning Improvement” został zakończony w sierpniu tego roku. Finansowany był ze środków Word Bank. Program obejmował 114 szkół na terenie prowincji Talas. Z każdej szkoły wyłonieni zostali przedstawiciele nauczycieli oraz rodziców. Zadaniem Save the Children było przygotowanie tych osób do pracy z projektami i pozyski-wania funduszy na rzecz szkół oraz zestawianie budżetu.

2. Projekt “DIPECHO-5” czyli Disaster Risk Reduction, trwa do końca 2009 roku. Finansowany jest ze środków ECHO (European Commision Humanitarian Aid). DIPECHO-5 finan-suje również Ministerstwo Spraw Zagranicznych Polska Pomoc. Projekt obejmuje prowincje Batken oraz Osh, w których najwięcej ludzi narażonych jest na katastrofy naturalne, takie jak trzęsienia ziemi oraz osuwiska. Program ma na celu przygotowanie społeczności do szybkiej reakcji w wypadku katastrofy. Utworzone zostały zespoły osób odpowiedzialnych za szybkie reagowanie. Stworzono również zespoły wśród dzieci. W ramach dziecięcych grup przepro-wadzono kursy pierwszej pomocy. W ramach zabawy wyłoniono strażaków i ratowników, co ma być zachętą i początkiem do dalszego kształcenia przyszłych kadr.

3. Projekt “Improving Access to Quality Basic Education for Children with Special Needs” prowadzony będzie do grudnia 2011 roku. Finansowany jest przez Asian Development Bank. Program obejmuje po jednym rejonie w każdej prowincji i ma za zadanie przystosowanie szkół oraz trening nauczycieli w pracy z dziećmi niepełnosprawnymi.
Dzieci niepełnosprawne w Kirgistanie mają małe szanse na rozwój, system ich kształcenia znajduje się na bardzo niskim poziomie. W szkołach brakuje mebli dla kalek, brak jest pod-ręczników dla niewidomych. Brakuje nauczycieli wykształconych do pracy z dziećmi niepeł-nosprawnymi. Save the Children prowadzi konsultacje ze szkołami i specjalistami na temat najpilniejszych potrzeb w ramach kształcenia dzieci niepełnosprawnych.

4. Projekt “Local Regional Procurement” of Food Aid for Community - Based Nutrition Intervention to Food Insecure Households (LPR) prowadzony jest w 4 prowincjach Kirgistanu. Program zostanie zakończony 31 grudnia 2009 roku. Finansowany jest przez USAID oraz Office of Foreign Disaster Assistance. Program obejmuje społeczności zagrożo-ne głodem w wyniku katastrof naturalnych oraz obecnego kryzysu ekonomicznego. W sumie projekt trafia do 40 000 najbiedniejszych gospodarstw. Biednym przekazuje się następujące produkty: mąka, olej roślinny, fasola. Dystrybucja prowadzona jest przez wybrane osoby ze społeczności.

Poniżej przedstawiona jest krótka historia SC w Kirgistanie oraz projekty prowadzone w 2010 roku (w języku angielskim)

KYRGYSTAN OFFICE PROGRAM INFORMATION

At present there are four members of Save the Children in Kyrgyzstan – Save the Children (US), Save the Children (UK), Save the Children (Denmark) and Save the Children (Netherlands). They are focusing on social welfare, protection, education and emergency, particularly for marginalized children.
Save the Children Federation, Inc (SC US) started its activities in Kyrgyzstan in December 2003 implementing the two-year USAID Project “Participation, Education and Knowledge Strengthening” / Academy of Education Development in Talas, Naryn, Osh, Jalal-Abad and Batken provinces of the Kyrgyz Republic. Save the Children (UK) began working in Kyrgyzstan in 1994 and provided humanitarian aid in the south of Kyrgyzstan.
SC US and SC UK unified in July 2006. The following are projects currently being implemented.
1. “School Sub-grants for Learning Improvement” component of the World Bank Rural Education Project in Talas province.
2. “DIPECHO-5” Disaster Risk Reduction in Osh and Batken province. Started on January 1, 2009
3. “Improving Access to Quality Basic Education for Children with Special Needs” Component B: “Capacity Building and Public Awareness”
4. “Local Regional Procurement” of Food Aid for Community - Based Nutrition Intervention to Food Insecure Households (LPR)

Tagi: projekty rozwojowe, Save the Children

Przechodząc ulicami Biszkeku można dostrzec biedę. Matki z dziećmi, starsi ludzie, w końcu same dzieci żebrzą pod meczetami i na bazarach. Tymczasem jak wynika ze statystyk, północ kraju jest najbogatszym regionem. Trudno wyobrazić sobie jak wygląda życie na południu, gdzie na wsiach do 50% społeczności uznawanych jest za biednych. W tym poście przedstawiam analizę biedy w Kirgistanie. Do analizy dołączyłam również poziom miesięcznych dochodów na osobę w każdej prowincji, oraz udział ludności w każdej prowincji w stosunku do ogółu społeczeństwa w 2007 roku. Trudne do wyobrażenia jest, że w 2007 roku miesięcznie na osobę przypadało niecałe 38 dolarów. Przy obecnym kursie dolara, daje to ok. 116 złotych miesięcznie.
Mam nadzieję, że mapa, analiza oraz szczegółowe informacje w Excelu przybliżą czytelnikom trudną sytuację materialną mieszkańców Kirgistanu.
Odsetek ludności w prowincjach, miesięczny dochód, odsetek biednych i bardzo biednych w Kirgistanie w 2007 roku
W pierwszym kwartale 2007 roku liczba ludności Kirgistanu wynosiła 5 189 837 osób. Najwięcej osób zamieszkiwało prowincję Osh – ponad milion osób, co stanowiło 25,3% ogólnej ludności kraju. Prawie 20% ogółu ludności (18,8%) zamieszkiwało prowincję Jalalabat położoną na zachodzie kraju. Trzecim najliczniejszym regionem był Chui, ze stolicą kraju. Zamieszkiwało w nim 14,6% ludności kraju. Pozostałe prowincje: Batken, Ysykkul, Naryn, Talas zamieszkiwało poniżej 10% ludności w każdym z regionów.
Najwyższy miesięczny dochód na osobę wynosił prawie 2 000 som w prowincji Chui. Prowincja ta, wraz ze stolicą Biszkekiem jest najlepiej rozwiniętym regionem kraju, toteż odsetek biednych i bardzo biednych był tu najniższy w kraju (odpowiednio 15,0% i 1,4%). Na kolejnym miejscu pod względem dochodów plasowała się prowincja Ysykkul z miesięcznymi dochodami na osobę w wysokości prawie 1500 som. Odsetek biednych i bardzo biednych był znacznie wyższy niż w Chui i wynosił 38,6%.
W prowincjach Batken oraz Osh miesięczne dochody na osobę były zbliżone (ok. 1 380 som), jednak biedni w Osh stanowią prawie połowę społeczeństwa. Odsetek bardzo biednych wyższy jest w prowincji Batken – co dziesiąty mieszkaniec żyje w skrajnej biedzie.
Talas, Naryn i Jalalabat to trzy prowincje o najniższych miesięcznych dochodach na mieszkańca – nieco powyżej 1 100 som. Również w tych prowincjach odsetek biednych w 2007 roku był najwyższy. Najtrudniejsza sytuacja miała miejsce w prowincji Jalalabat. Żyjący w biedzie stanowili ponad połowę społeczeństwa, zarówno na wsi jak i w mieście. Odsetek bardzo biednych wynosił 12,0%. Należy zauważyć, że w prowincji Jalalabat zamieszkuje prawie 20,0% ludności. Również trudna sytuacja miała miejsce w prowincji Naryn. Tam odsetek żyjących w skrajnej biedzie był najwyższy w kraju i wynosił 12,8%.
Podsumowując, odsetek biednych w Kirgistanie w 2007 roku wynosił 35,0%, bardzo biednych 6,6%. Trudniejsza materialna sytuacja ludności miała miejsce na wsi, z wyłączeniem prowincji Batken, w której w gorszej sytuacji materialnej znajdowali się mieszkańcy miast.
Na sytuację ekonomiczną ludności w Kirgistanie ma wpływ wiele czynników. Północ kraju ze stolicą jest stanowczo najlepiej rozwiniętym regionem, co wynika z przeszłości Kirgistanu, który wchodził w skład ZSRR. Pozostała część kraju, górzysta, ze słabą rozwiniętą infrastrukturą, wciąż boryka się z niedostatkiem.

Tagi: bieda, Kirgistan

Witam wszystkich czytelników. Dawno nie pisałam, co związane jest z natłokiem pracy w biurze SC oraz z inymi problemami. W tym tygodniu przeprowadziłam się z poprzedniego mieszkania, ponieważ zostało okradzione. Zginął również najcenniejszy dla mnie przedmiot - aparat fotograficzny. Ponieważ okolica w której mieszkałam okazała się niezbyt bezpieczna, postanowiłam przeprowadzić się w rejon bliżej biura. W związku z włamaniem miałam wiele spotkań na milicji, jednak raczej nie ma szans na odzyskanie ukradzionych rzeczy. Najbardziej przykro mi z powodu aparatu, szukałam go na własną rękę na miejscowym bazarze, jednak bez rezultatu.
Jestem tutaj już prawie miesiąc, toteż wyrobienie nowej wizy i zameldowania zajęło mi kolejne dni.
W związku z projektem poczyniłam ważne kroki. Tworzę obszerną bazę danych statystycznym dotyczących ubóstwa w Kirgistanie, zwracając uwagę szczególnie na poziom życia dzieci. Ponieważ Urząd Statystyczny został otwarty dopiero tydzień temu, obecnie właściwie codziennie przesiaduję w bibliotece zbierając potrzebne dane, które potem umieszczę na mapie. Mam nadzieję w najbliższym tygodniu dokończę najważniejsze etapy projektu w Kirgistanie i będę mogła przedstawić je również na blogu.

Republika Kirgistanu położona jest w Azji Środkowej. Jest to mały, górzysty kraj z dominacją sektora rolniczego w gospodarce. Jego powierzchnia wynosi 198 500 km², zaś liczba ludności w 2088 roku wynosiła 5 357 000 osób. Kirgistan nie ma dostępu do morza. Góry zajmują 93% terytorium kraju, a ich wysokość dochodzi do 7 439 m n.p.m. Ukształtowanie powierzchni kraju silnie przekłada się na jego rozwój.
Do 1991 roku Kirgistanu wchodził w skład ZSRR. Podkreśla się, że kraj dość dobrze poradził sobie z przemianami gospodarczymi po 1991 roku. Mimo to Kirgizję uważa się za jeden z biedniejszych krajów wchodzący w skład byłej wspólnoty. ZSRR. Państwo boryka się z zadłużeniem zagranicznym, nieszczelnym systemem podatkowym oraz uzależnieniem od Rosji.
Jak wspomniano, Kigistan jest krajem górzystym. Z tego względu znajduje się w grupie krajów narażonych na katastrofy naturalne takie jak trzęsienia ziemi, osuwiska, lawiny, powodzie i susze. Ministerstwo ds. Nadzwyczajnych oceniło, że między rokiem 1992 a 1999 doszło do 1 210 klęsk żywiołowych. Ministerstwo ocenia również, że na terenach zagrożonych mieszka 3,5 miliona ludzi, tj. 70% populacji kraju, z czego 1,5 miliona na terenach wysokiego zagrożenia ryzyka. 40% populacji mieszka w części kraju zagrożonej trzęsieniami ziemi (o sile 8-9 stopnia w skali Richtera) oraz osuwiskami. W skali kraju liczba potencjalnych osuwisk, na terenach gdzie zamieszkuje ludność dochodzi do 5 000, z czego 3 500 występuje w południowej, górzystej części kraju. Każda katastrofa chwieje gospodarką kraju, a roczny koszt usuwania skutków klęsk dochodzi do 20 milionów dolarów amerykańskich. Największa w historii kraju klęska miała miejsce w 1994 roku w rejonie Oszskim. W wyniku osuwiska zginęło tam 11 osób, 60 000 osób zostało poszkodowanych. Straty oszacowano na 3,6 miliona dolarów amerykańskich. Tak wielkie katastrofy zdarzają się rzadko, często jednak dochodzi do lokalnych trzęsień ziemi i osuwisk, o których opinia publiczna nie jest informowana. Niemniej jednak kumulacja tychże katastrof, ma destrukcyjny wpływ na gospodarkę kraju.
W ostatnich latach kraj doświadczył ożywienia gospodarczego. W 2008 roku PKB per capita wyniósł 895 dolarów amerykańskich (dla porównania w Polsce – ok. 17 000 dolarów). Niestety rozwarstwienie dochodów jest znaczne. Północna, bogatsza część kraju ze stolicą Biszkekiem czerpie znacznie więcej korzyści ekonomicznych z rozwoju kraju, niż górzysta, południowa część, gdzie przeważa odsetek ludności wiejskiej. Organizacja Save the Children donosi, że wiele wiejskich rodzin z nie posyła regularnie dzieci do szkół. Przeważają przyczyny finansowe, ale również odległość do szkoły, brak nauczycieli, brak ogrzewania w szko-łach zimą. Dramatyczne doniesienia dotyczą wyżywienia ludności wiejskiej. Członkowie około 61% rodzin wiejskich przyjmują dziennie mniej kalorii niż wynosi średnia światowa, ponadto nie spożywają dostatecznej ilości białka. We wskaźniku Human Development Index w 2008 roku Kirgistan znajduje się na 122 miejscu wśród 179 krajów świata, co zgodnie z klasyfikacją HDI plasuje go grupie krajów średnio rozwiniętych (rozwijających się). Dla przykładu, Polska znalazła się na 39 miejscu w światowej klasyfikacji.
Niewątpliwie jednym z hamulców rozwoju Kirgistanu są katastrofy naturalne, które uderzają najsilniej w społeczeństwo biedne i rolnicze. Obecne inicjatywy organizacji międzynarodowych w Kirgistanie skupiają się na bezpieczeństwie ludności (systemy wczesnego reagowania na katastrofy, zapewnienie pożywienia podczas klęsk). Organizowane są również inicjatywy mające na celu wspieranie społeczeństwa obywatelskiego, demokratycznego i przedsiębiorczego.
Doceniany jest również wkład polskich organizacji w pomoc Kirgistanowi. W 2008 roku polski rząd wsparł poszkodowanych w trzęsieniu ziemi, które wystąpiło na południu kraju. Nasz kraj uczestniczy również w programie DRR - Disaster Risk Reduction, prowadzonym przez Save the Children. Program ma na celu głównie ochronę dzieci w przypadku katastrof naturalnych.
Również w tym Polska uczestniczy w pomocy Kirgistanowi. W ramach Wolontariatu Polska Pomoc pracuję w biurze Save the Children w Biszkeku. Będę pomagała we wdrażaniu systemu GIS na potrzeby edukacji w tym kraju. Ponieważ systemy GIS nie są jeszcze zbyt popularne, postaram się przedstawić Kirgizom jak bardzo mogą pomóc w planowaniu i przeprowadzaniu projektów rozwojowych.

Tagi: Kirgistan, pomoc rozwojowa